SDO rejestruje tranzyt Merkurego

Jak wiemy, 9 maja 2016 roku odbył się tranzyt Merkurego, który trwał nieco powyżej siedmiu godzin. Ludzie z całego świata sięgali po swoje teleskopy i obserwowali to niesamowite zjawisko. Satelita Solar Dynamics Observatory (SDO), również nagrywała przejście Merkurego na tle tarczy Słońca. Z tej perspektywy wygląda to jeszcze lepiej niż z teleskopów naziemnych.

Dla porównania zdjęcie zrobione przez teleskop naziemny:

Jedyna w swoim rodzaju kometa

Naukowcy odkryli niezwykłą kometę, która zmierza do nas z odległych krańców Układu Słonecznego i nie składa się z lodu, jak "zwykłe komety", lecz ze skały. Co ciekawsze kometa mogła powstać niedaleko Ziemi, a nawet ze skał, które budują naszą planetę. Dziwne jest to, że kometa nie ma ogona! Według naukowców nowo odkryta kometa może pomóc w rozszyfrowaniu powstania Układu Słonecznego.

Gwiazda otoczona dyskiem lodu wodnego

Najnowsze badania wskazują, że wykorzystując zaawansowane instrumenty obserwacyjne naukowcy odkryli dysk wody w postaci lodu, orbitujący wokół gwiazdy HD 100546. HD 100546 jest gwiazdą typu Herbig Ae/Be, co oznacza, że jest to gwiazda zmienna o masie od 2 do 8 mas Słońca, która w dalszym ciągu formuje się i pobiera materię z otaczającego jej dysku protoplanetarnego, który jest po prostu zagęszczeniem gazów i pyłów. W skali astronomicznej jest to bardzo młoda gwiazda i ma ona zaledwie 10 milionów lat, odległość jaka dzieli Ziemię od tej gwiazdy to 320 lat świetlnych. Gwiazda posiada niepotwierdzoną planetę zwaną HD 100546 b, odkrytą w 2005 roku.

Atlas Nieba 2000.0 - komplet map do amatorskich obserwacji nieba

Atlas Nieba 2000.0 powstał z myślą o początkujących miłośnikach nocnego nieba, których głównym celem jest poznanie gwiazdozbiorów i położenia ich na niebie. W tym celu w atlasie, na mapach pokazane są jedynie najjaśniejsze gwiazdy, których wielkość gwiazdowa nie przekracza 6,5 mag. Na mapach przedstawiono wszystkie gwiazdy widoczne nieuzbrojonym okiem w idealnych warunkach atmosferycznych. Zazwyczaj nie jesteśmy w stanie zobaczyć gołym okiem wszystkich gwiazd zaznaczonych w atlasie, jednak już za pomocą najprostszej lornetki wykraczamy daleko                                                                                      poza "zasięg gwiazdowy" atlasu.

Niezbędne minimum wiedzy optycznej

Średnica źrenicy człowieka waha się od 3 do 8 mm, w zależności od oświetlenia, skurczów mięśni zwieracza i rozwieracza źrenicy oraz od wieku danej osoby. Według danych statystycznych z lat 1975-1995 źrenica człowieka mniejszy się wraz z jego wiekiem, a wygląda to mniej więcej tak:

- Do 20 roku życia średnica źrenicy wynosi 8 mm.

- Do 30 roku życia średnica źrenicy wynosi 6,5 mm.

- Do 40 roku życia średnica źrenicy wynosi 6 mm.

- Do 50 roku życia średnica źrenicy wynosi 5 mm.

- Od 60 roku życia średnica źrenicy wynosi od 4 do 3 mm.

1. Zdolność zbiorcza

To zdolność zbiorcza teleskopu sprawia, że jesteśmy w stanie obserwować i rejestrować na fotografiach słabo świecące obiekty. Zdolność zbiorcza teleskopu lub lunety jest to stosunek powierzchni obiektywu do powierzchni soczewki oka. Można to zapisać jako:

Z=(D/d)^2

Gdzie Z- to zdolność zbiorcza,  D- średnica obiektywu, d-średnica źrenicy oka.

Oznacza to, że powierzchnia czynna instrumentu o średnicy 200 mm ma siłę zbiorczą 800 razy większą niż oko o średnicy źrenicy 7 mm.

Gwiazdozbiory widoczne w Polsce i legendy o nich

1. Gwiazdozbiór Andromedy (łac. Andromeda)

Najlepiej widać ją jesienią, jej najjaśniejszą gwiazdą jest Alpheratz, a najpiękniejszym i najbardziej znanym obiektem jest galaktyka oznaczana symbolem M31 lub NGC 224.

Legenda o tym gwiazdozbiorze pochodzi z mitologii.
Andromeda była córką Cefeusza i jego małżonki Kasjopei. Ta grecka bogini miała ofiarować życie dla uwolnienia ojczyzny przed morskim potworem Ketosem, który siał zniszczenie w całym królestwie Cefeusza. Ketosa na królestwo Etiopii zesłał Posejdon jako karę za zniewagę swoich córek przez Kasjopeję. Wyrocznia Ammana oznajmiła Cefeuszowi, że jedynie śmierć jego córki Andromedy może uratować kraj od zguby. Tak więc grecka bogini, przykuta do skały czekała na swoje przeznaczenie. Jednak Andromeda nie umarła. Podczas czekania na śmierć, zjawił się syn Zeusa, Perseusz, który zabił potwora i w nagrodę zażądał małżeństwa z Andromedą. Ich małżeństwo okazało się szczęśliwe, a po śmierci Andromedy, bogowie postanowili umieścić ją na niebie.

Fale grawitacyjne

Fala grawitacyjna jest to przemieszczająca się z prędkością światła zmarszczka w czasoprzestrzeni. Fala ta objawia się jako drgania pola grawitacyjnego, co wygląda jak lekko falująca woda, jednak drgania pola grawitacyjnego nie są widoczne gołym okiem.

                                                               

Jako pierwszy możliwości istnienia fal grawitacyjnych domyślał się w XX wieku Albert Einstein. Takie fale są wytwarzane przez dwa orbitujące wokół siebie i łączące się bardzo duże i masywne obiekty, takie jak: gwiazdy neutronowe, białe karły i czarne dziury. Pierwsze fale grawitacyjne zostały zarejestrowane 14 września 2015 roku, przez LIGO, czyli Laserowe Obserwatorium Interferometryczne Fal Grawitacyjnych, jednak zjawisko to zostało oficjalnie potwierdzone dopiero 11 lutego 2016 roku. Fale te powstały na skutek zderzenia się dwóch czarnych dziur. Jak LIGO odróżnia fale grawitacyjne, od np. trzęsień ziemi? Po pierwsze LIGO jest zawieszone na specjalnym systemie wytłumiającym, który eliminuje drgania pochodzące z ziemi, natomiast drugim zabezpieczeniem jest drugi identyczny interferometr. Pierwszy LIGO znajduje się w Hanford, niedaleko Richland w stanie Waszyngton, a drugi oddalony od pierwszego o około trzy tysiące km w Livingston w stanie Luizjana. Tak więc, jeżeli obydwa LIGO zarejestrują drgania w tym samym czasie i o takiej samej częstotliwości, to mamy do czynienia z falą grawitacyjną.